برای من، همه سختیهای مهاجرت به بعد احساسی و عاطفی برمی گردد. و غمگین تر از همه دلتنگی نیست. اینست که با جدا شدن از هر عزیزی، سیستم ایمنی ضد نزدیک شدن به آدمها درونم تقویت می شود. در را به روی ارتباطات و دوستیهای جدید می بندم تا نکند خدای نکرده زمانی که معلوم نیست کی باشد و کی بیاید، دوباره به ناچار جدا شوم و ...
و این تنهاییِ خودخواستهٔ بسیار دور از طبیعتِ من، عجیب غریب و غمگین است.
برچسب:
نویسنده: باران محمدی