الان دقیقا بهترین صفت برای من است که این روزها از یاس و ناامیدی نسبت به بهتر شدن و اصلاح شدن آدمها و شرایط زبانم به هیچ نقد و کلامی باز نمیشود. بار غمی که بر دلم نشسته، سخت سنگین و تسکین نیافتنی به نظر میرسد. سالها قبل دوستی برایم گفته بود که در آیینش جنگیدن حرام است. که برادران و خواهران هم کیش او، برای نجنگیدن با هم نوع، به زندان رفته، شکنجه شده و جانشان را از دست داده اند و من این روزها هر روز بیشتر دلم میخواد که جنگیدن در همه ادیان حرام بود، یا همه انسانها پیروان آیینی ضد جنگ بودند.
برچسب:
نویسنده: باران محمدی